ساخت کابینت های سفارشی راهنمای جامع و حرفهای برای نجاران
کابینت های سفارشی یکی از مهمترین و تخصصیترین شاخههای نجاری و صنایع چوب به شمار میروند. برخلاف کابینتهای آماده و تولید انبوه، کابینتهای سفارشی بر اساس نیاز، سلیقه، فضا و بودجه مشتری طراحی و ساخته میشوند. همین ویژگی باعث شده است که کابینتسازی سفارشی به مهارتی ترکیبی از دانش فنی، تجربه عملی، درک طراحی، شناخت متریال و دقت اجرایی تبدیل شود.
مقدمات و طراحی کابینت های سفارشی
هنگام طراحی کابینت های ساختهشده، باید به نصب فکر کنید – و ویژگیهای خاصی از زمینه آینده کابینتها را در نظر بگیرید. منظورم فقط ویژگیهای زیباییشناختی نیست – گونه چوب، سختافزار، نحوه ارتباط اجزای مختلف کابینت (آیا درها توکار یا روکار خواهند بود؟)، یا سبک (درهای تخت یا قابدار و پنلی؟). همچنین منظورم این است که چگونه کابینتها به معنای واقعی کلمه با دیوارها، کفها و سقفها تقاطع خواهند داشت، که به ندرت مربع، تراز یا عمود هستند. راههای زیادی برای مدیریت این نقاط تقاطع وجود دارد، و هر کدام معانی دورهای و فرهنگی متمایز دارد.
برای مثال، بسیاری از ساختهشدههای اوایل قرن ۲۰ با پایههای همسطح ساخته میشدند – ریل پایین قاب صورت آنها تا کف امتداد داشت. تا دهه ۱۹۳۰ پایه فرورفته تقریباً همهجا رایج شد – تعجبی ندارد، با توجه به اینکه نصب آن چقدر آسانتر از پایه همسطح است که باید روی کف ناهموار بنشیند.
بهترین کابینت سازی در رشت
مراحل ساخت: شروع کار کابینت های سفارشی
۱. برشکاری (Ripping and Crosscutting):
برش طولی (Rip): ابتدا ورقها را به عرض مورد نظر برش دهید. لبههای ورقها ممکن است گونیا نباشند، پس بهتر است اولین برش را کمی بزرگتر بگیرید و سپس لبه دیگر را صاف کنید تا دو لبه گونیا و تمیز داشته باشید.
برش عرضی (Crosscut): سپس قطعات را به طول مورد نظر ببرید. مهم است که انتهای قطعات کاملاً گونیا باشد. من یک سر قطعه را با استفاده از ریل (Slider) اره میزی صاف میکنم و سپس با استفاده از گونیای اره، آن را به طول نهایی میبرم.
همانطور که برای برشهای طولی و در راستای تراشههای چوب از گونیای ثابت دستگاه استفاده میشود، برشهای عرضی نیز نیازمند یکی دیگر از لوازم جانبی این دستگاه خواهد بود؛ گونیای متحرک. مهمترین تکنیک هنگام برشهای عمودی، نحوهی نگهداشتن قطعهی کار با دست خواهد بود؛ قطعهی کار را با هر دو دست در مقابل گونیای متحرک دستگاه نگه داشته و به همراه گونیا به سمت تیغهی دستگاه حرکت میدهیم. در حین برش باید توجه داشت که اولاً هر دو دست در یک سمتِ تیغهی دستگاه قرار گرفته باشد و دوماً لبهی قطعهی کار به دیوارهی گونیای متحرک بچسبد. درست مانند برشهای طولی، در برشهای عرضی نیز سرعت حرکت دادنِ قطعهی کار به سمت تیغه نباید از حد معینی تجاوز کند. همچنین از انباشته شدنِ قطعات کار روی میز کارگیر خودداری کنید؛ چرا که امکان آسیب رسیدن به اُپراتور را افزایش خواهد داد.
۲. جنس بدنه:
در انتخاب کابینت ، اولین نکتهای که باید به آن توجه کنید، جنس کابینت است. کابینتهای MDF، هایگلاس و چوبی هرکدام ویژگیهای خاص خود را دارند و باید متناسب با نیاز و شرایط محیطی انتخاب شوند. برای مثال، کابینتهای MDF و هایگلاس در برابر رطوبت و لکه مقاومتر هستند. طراحی و رنگ کابینت نیز اهمیت زیادی دارد؛ رنگهای روشن فضای آشپزخانه را بزرگتر و دلبازتر میکنند، در حالی که رنگهای تیره به فضا عمق میدهند.
همچنین ترکیب رنگهای مختلف میتواند زیبایی بیشتری به فضا ببخشد. فضای ذخیرهسازی کابینتها باید به گونهای باشد که امکان قرار دادن تمامی لوازم آشپزخانه را به راحتی فراهم کند. استفاده از کشوهای عمیق و طبقات قابل تنظیم، این کار را سادهتر میکند. انتخاب دستگیرهها و یراقآلات باید با دقت انجام شود تا علاوه بر زیبایی، راحتی در استفاده و مقاومت در برابر سایش را نیز فراهم کند.
ساخت کابینتهای زمینی (Base Cabinets)
به طور کلی کابینت ها به دو دسته زمینی و دیواری تقسیم می شوند. کابینت های زمینی معمولاً در حمام یا آشپزخانه روی زمین قرار گرفته اند و پیشخوان، سینک و سایر موارد در آن قرار می گیرند. معمولاً از هر دو نوع قفسه در فضاهای مختلف استفاده می شود.
کابینت های زمینی در واقع محلی برای انجام کارهای آشپزی و ذخیره سازی هستند. قفسه های زمینی طرح کلی اشپزخانه را نیز تعریف می کنند زیرا معمولاً ثایت در نظر گرفته می شوند و به دیوار پشتی محکم می شوند.
پایه های قفسه های زمینی یا در معرض دید هستند یا از دید پنهان می شوند اما در هر صورت معمولاً با یک نوار چوبی نیز پوشانده می شوند تا ظاهر بهتری بگیرند. ارتفاع قفسه های زمینی معمولاً ۸۶ سانتیمتر است که با اضافه شدن پیشخوان به ۸۸ تا ۹۰ سانتیمتر نیز می رسد.
اکثر کابینتهای زمینی نیاز به سقف کامل (Top) ندارند.
استفاده از قید (Strip):
یک نوار چند اینچی در جلو و عقب کابینت برای نگه داشتن دیوارهها و تحمل وزن صفحه کابینت (Countertop) کافی است. این کار وزن کابینت را کم کرده و دورریز را کاهش میدهد.
کابینت سینک:
به خصوص کابینت سینک نیازی به سقف کامل ندارد چون جای سینک بریده میشود.
اتصالات:
من دیوارهها را با پیچهای Twinthread به این نوارها وصل میکنم، اما از اتصال بیسکوییتی (Biscuit) هم برای استحکام بیشتر و تراز کردن قطعات استفاده میکنم.
مونتاژ کابینت ها (Assembly Time)
۱. اسپیسرها (Spacers): یک قطعه اسپیسر (فاصلهانداز) در پایین دیواره کابینت پیچ کنید.
۲. چسبکاری: لبه بالایی اسپیسر را چسب بزنید. چون سطوح پیشرنگشده چسبخوری ندارند، این لبههای خام چوبی برای استحکام اتصال حیاتی هستند.
۳. کف کابینت: کف کابینت را بین دیوارهها قرار دهید و به آرامی گیره کنید.
۴. سقف/قیدهای بالا: بیسکوییتها را چسب زده و سقف یا قیدهای بالایی را جا بزنید.
۵. گونیا کردن: با اندازه گرفتن قطرها (Diagonals) مطمئن شوید که بدنه گونیا است (قطرها باید برابر باشند).
قفسهها (Shelves)
فاصلهگذاری: سوراخهای پین طبقه را خیلی پایین یا خیلی بالا نزنید که غیرقابل استفاده شوند.
تراکم سوراخها: برای ظروف کوچک فاصله ۱.۲۵ اینچ و برای وسایل بزرگ فاصله ۲ اینچ مناسب است.
ساخت: قفسهها را از همان تختهچندلای ۳/۴ اینچ بسازید و برای لبه جلویی آن از نوار چوب طبیعی (Lipping) استفاده کنید تا هم زیباتر شود و هم محکمتر.
پشت کابینت (Backs)
بسیاری فکر میکنند پشتبند اختیاری است، اما تقریباً همیشه ارزشش را دارد. یک پشتبند خوب از لق شدن و تغییر شکل (Racking) کابینت جلوگیری میکند و نمای داخلی تمیزتری میدهد. من معمولاً از تختهچندلای ۱/۴ اینچ (۶ میل) افرا استفاده میکنم.